• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Kupiłam mieszkanie w starym budynku pofabrycznym. Ściany z cegły, betonowa wylewka, wysokie okna. Wszyscy mówili: zostaw to, będzie modnie. I mieli rację, ale tylko częściowo. Styl industrialny to nie tylko surowe ściany i widoczne instalacje. To przede wszystkim funkcjonalność, która w praktyce bywa wyzwaniem. Kiedy stanęłam z metrem w ręku w pustym salonie o powierzchni 35 metrów, zrozumiałam, że sama cegła nie zrobi wnętrza. Trzeba to ogarnąć tak, żeby mieszkało się wygodnie, a nie jak na wystawie.

Pierwszym problemem okazało się spanie. Styl industrialny kocha przestrzeń, ale ja potrzebowałam gości. Postawiłam na kanapę z funkcją spania z tapicerką welurową w kolorze antracytu. Welur w industrialnym wnętrzu? Działa zaskakująco dobrze. Miękki materiał łagodzi surowość ceglanej ściany, a ciemny kolor nie zbiera kurzu tak bardzo, jak bym się obawiała. Mechanizm rozkładania to był klucz. Wybrałam model z systemem DL, który pozwala rozłożyć siedzisko jednym ruchem. Żadnego szarpania, żadnego podnoszenia całej konstrukcji. Goście śpią na płaskiej powierzchni, a ja nie wstaję o szóstej rano, żeby składać kanapę.

Drugim wyzwaniem stało się łóżko. W sypialni, która właściwie jest wnęką za regałem, zmieścił się tylko standardowy wymiar. Zdecydowałam się na łóżko z pojemnikiem na pościel. Szkielet wykonany z płyty MDF, a pod materacem 16 cm materac piankowy na stelazu listwowym. To połączenie daje sprężystość i wentylację, a jednocześnie nie ma ryzyka, że materac się odkształci. Stelaz listwowy to jeden z tych elementów, które producenci często pomijają w opisach, a on robi ogromną różnicę. Listwy gięte pod naciskiem ciała, ale wracają do pierwotnego kształtu. Dzięki temu materac pracuje prawidłowo i nie zapada się w jednym miejscu.

Zastanawiałam się nad wersalką w salonie. Wiele osób tak robi, bo to niby oszczędność miejsca. Ale wersalka w wersji industrialnej wygląda albo jak mebel z PRL-u, albo jak tandetny gadżet. Ostatecznie zrezygnowałam. Zamiast tego postawiłam na sofę z regulowanymi podłokietnikami. Można je opuścić i dostać dodatkowe 20 centymetrów siedziska. Goście nie śpią na wersalce, która ma wąski materac i twarde sprężyny. Śpią na płaskiej powierzchni z możliwością dokupienia dodatkowego materaca turystycznego, jeśli ktoś woli twardsze podłoże.

Kuchnia w stylu industrialnym to betonowe blaty i stalowe szafki. Ale beton jest zimny i chłonie wilgoć. Poradziłam sobie, malując blat specjalnym impregnatem do powierzchni mineralnych. Szafki zamówiłam na wymiar z płyty w kolorze grafitu. Uchwyty to stalowe rurki. Proste, tanie, a wyglądają jak element instalacji wodnej. W środku zmieściłam wszystkie garnki, patelnie i zapasy makaronu. Nie ma tu miejsca na dekoracje. Każdy centymetr ma zadanie do spełnienia.

Łazienka w industrialnym wydaniu to beton architektoniczny na ścianach i podłodze. Prawdziwy beton jest drogi i ciężki w obróbce. Zastosowałam beton dekoracyjny w płytach gipsowych. Łatwiej się go montuje, a wygląda identycznie. Pod prysznicem położyłam matę z żywicy epoksydowej. Nie ślizga się, nie chłonie wody i można ją myć myjką ciśnieniową. To był strzał w dziesiątkę, bo wcześniejsze płytki w starej łazience non-stop zbierały kamień.

Przechodząc do salonu, stół z surowego drewna sosnowego postawiłam na stalowych nogach. Blat pociągnęłam olejem do drewna z dodatkiem pigmentu. Dostał ciemnobrązowy odcień, który maskuje zacieki po kawie i wino. Na stole stoją dwie metalowe lampy z żarówkami Edisona. Dają ciepłe, żółte światło, które łagodzi chłód betonu i stali. Industrialne wnętrze może być przytulne, jeśli umiejętnie dobierzesz źródła światła. Nie używam górnego oświetlenia. Wolę punktowe lampy podłogowe i kinkiety.

Szafa w przedpokoju to stalowa konstrukcja z drzwiami z siatki metalowej. Przez nią widać ubrania, co nie każdemu odpowiada. Ja lubię ten efekt, bo zmusza do utrzymania porządku. Wewnątrz zamontowałam system organizatorów z filcu i plastikowych koszy. Buty stoją na dolnej półce, kurtki wiszą na wieszakach z grubej rury. Żadnych plastikowych haczyków, które się wyginają. Wszystko ma swoją wagę i wytrzymałość.

Ostatnia kwestia to przechowywanie pościeli. W łóżku z pojemnikiem na pościel zmieściły się cztery komplety, dwa koce i poduszki. Ale w salonie, gdzie stoi kanapa z funkcją spania, musiałam znaleźć miejsce na dodatkową kołdrę i poszewki. Rozwiązałam to pufą z podnoszonym siedziskiem. Stoi pod oknem, służy jako siedzisko dla gości, a w środku trzymam wszystko, co potrzebne na nocleg. Nikt nie widzi, że w pufie jest pościel dla czterech osób.

Styl industrialny to dla mnie ciągła walka między surowością a wygodą. Znalazłam równowagę, stawiając na konkretne materiały i mechanizmy. Nie ma tu przypadkowych mebli. Każdy kawałek ma swoją historię i funkcję. I choć goście czasem pytają, czy nie jest tu zbyt chłodno, to po nocy spędzonej na kanapie z funkcją spania z tapicerką welurową i materacem 16 cm, nie narzekają. Surowy beton i stal mogą współgrać z miękkim welurem i ciepłym drewnem. Wystarczy tylko wiedzieć, jak to połączyć.